Wszystko

Dermatologia

Gastroenterologia

Ginekologia

Laryngologia

Okulistyka

Pediatria

Urologia

Toksyna onabotulinowa A w postaci liposomów u chorych z pęcherzem nadreaktywnym


Podawanie toksyny onabotulinowej A (BoNT-A) w postaci wstrzyknięć do mięśnia wypieracza pomaga chorym z pęcherzem nadreaktywnym (ang. overactive bladder, OAB), ale zwiększa objętość moczu zalęgającego po mikcji oraz ryzyko wystąpienia zakażenia układu moczowego. Dopęcherzowe podawanie liposomalnej BoNT-A może zapobiegać tym działaniom niepożądanym.

 

Celem pracy była ocena skuteczności podawania liposomalnej BoNT-A (Lipotoxyna) w leczeniu OAB oraz określenie mechanizmu jej działania. Wykonano podwójnie zaślepione randomizowane badanie pilotażowe u 24 chorych z OAB w ośrodku trzeciego stopnia referencyjności. Pacjenci zostali losowo przydzieleni do grupy otrzymującej dopęcherzowe instalacje Lipotoxyny zawierającej 80 mg liposomów oraz 200 U BoNT-A lub do grupy otrzymującej sól fizjologiczną (N/S). Pacjenci ponownie otrzymywali Lipotoxynę po miesiącu w przypadku niepowodzenia leczenia pierwszego rzutu. Analizowano dzienniczki mikcyjne, kwestionariusze nasilenia OAB, wyniki badań urodynamicznych oraz działania niepożądane. Pierwszorzędowym punktem końcowym była zmiana całkowitej częstości mikcji ocenianej w ciągu 3 dni po miesiącu od leczenia. Wykonano analizę immunohistochemiczną oraz western blotting białek: glikoproteiny pęcherzyka synaptycznego 2A (SV2A) i białka związanego z synaptozomami 25 kDa (SNAP25) wyjściowo i 3 miesiące po leczeniu. W analizie statystycznej stosowano test Mann–Whitney–Wilcoxona.

 

Po 1 miesiącu leczenia zmiana częstotliwości oddawania moczu ocenianej przez 3 dni znacząco polepszyła się w grupie otrzymującej Lipotoxynę (n = 12; mediana: −6.50; przedział międzykwartylowy [IQR]: −18.3 do −0.25; p = 0.008) w odróżnieniu od grupy N/S (n = 12.0; IQR: −7.75 do 8.0; p = 0.792). Podobnie, epizody parć naglących zmniejszyły się znacząco w grupie otrzymującej Lipotoxynę (−12.0; IQR: −20.3 do −2.75; p = 0.012) w odróżnieniu od grupy N/S (−1.0; IQR: −11.0 do 2.5; p  = 0.196). Wykazano ekspresję SV2A i SNAP25 w komórkach urotelialnych i tkankach podnabłonkowych. Jednakże ekspresja białek nie różniła się znacząco między osobami odpowiadającymi na leczenie, a pozostałymi chorymi po 3 miesiącach od leczenia.

 

Podsumowując, dopęcherzowe podawanie Lipotoxyny skutecznie zmniejsza częstość oddawania moczu po miesiącu od rozpoczęcia leczenia u chorych z OAB bez zwiększania zalegania moczu po mikcji oraz ryzyka zakażenia układu moczowego.

 
 
autor: dr n. med. Łukasz Zapała
źródło: European Urology 2014, opublikowane online 29 marca 2014

data publikacji: 11 kwietnia 2014